πλΑΝήτες

  Η έκθεση της Σόφης γίνεται στον Πύργο. Θα οδηγήσω μέσα από την ενδοχώρα για να απολαύσω τις εναλλαγές του τοπίου.

  Περνώ το γυμνό βράχο του Ξώμπουργου κι αφήνω  πίσω μου το ηφαιστειακό τοπίο του Βώλακα. Ένα σκηνικό σεληνιακό, υποβλητικό. Οι τεράστιοι γκρίζοι όγκοι υπενθυμίζουν πόσοι άνθρωποι επέζησαν, επιβίωσαν κι εξελίχθηκαν σ’ αυτή την άνυδρη και άγονη κόγχη. Στο βάθος η Κολυμπήθρα και αριστερά ο Πάνορμος. Αιώνιος σύντροφος και δορυφόρος πιστός το νησάκι Πλανήτης ορίζει και ξεχειλώνει το άπειρο, το ως εδώ και το εφεξής.

  Πάνω στη στροφή ο Πύργος και στο κέντρο ο Πλανήτης της Σόφης. Μια γωνιά με μικρές και μεγάλες σφαίρες πολύχρωμες, που πάνω τους βολτάρουν σχοινοβάτες, παλιάτσοι, μάγειροι και κόκκινα πουλμανάκια της φυγής, της επιστροφής και της αναζήτησης..

  Ο δικός μου Πλανήτης είναι τρισδιάστατος ΄ το σύμπαν στο χρώμα του καρπουζιού και μέσα του μια μπάλα τουρκουάζ  χορεύει στο ρυθμό που προστάζει η κίνηση μιας κόκκινης βάρκας, που άλλοτε ισορροπεί και αρμενίζει κι άλλοτε ερευνά, ρίχνει άγκυρα ή τραβάει τη ρότα της.

  Πάνω σε τούτη τη μικρή στεριά ο γαλαξίας είναι σπαρμένος κάθε λογής σχήμα, χρώμα και ταυτότητα. Μέσα από βράχους, δορυφόρους, σφαίρες και καρπούζια η δική μου βάρκα προχωρεί. La nave va…