"Τη συνείδησή σου ρώτα", μου λέει ο πατέρας μου κάθε φορά που τον κοιτάζω ικετευτικά σαν αδέσποτο. Η μάνα μου πάλι, μόνο για να του πάει κόντρα, ξεχνάει για λίγο τα πατερημά της και λέει ειρωνικά "Εγώ θα έκανα ό,τι τραβάει η ψυχή μου..". Κι εγώ, με το μυαλό στη συνείδηση και την καρδιά στα θέλω, το στρίβω.
Είναι Φεβρουάριος και πατάω πάνω στο παχύ ιβουάρ χαλί με τις καφέ ροζέτες και τα ολόλευκα κρόσια. Γονατίζω και, δαγκώνοντας το κάτω χείλος μη τυχόν και... (τέλος πάντων), τινάζω το χάλκινο στον αέρα και περιμένω. Κορώνα η ψυχή, γράμματα η συνείδηση. Σιγά μην ήταν αλλιώς. Τόσα βιβλία στα ράφια και τόσα τετράδια κεντημένα σταυροβελονια δεν κρύβουν τον σπασίκλα! "Πρωτίστως το καθήκον!"
Το καθήκον που πριν καιρό μ΄έβαλε στο βαγόνι, άρον άρον χαράματα, να ταξιδεύω για...τσιγάρα τώρα, που τό΄κοψα, με φέρνει γονατιστή πάνω στις ροζέτες.
Δυο τέρμηνα μεσολαβούν μέχρι να ξαπλώσει το κέρμα. Δυο φορές βυθίζομαι στην άβυσσο και ξαναβγαίνω στον αφρό . Έτσι κι αλλιώς σιχαίνομαι τα ρομάντσα κι αυτό το κέρμα που στροβιλίζεται περιπαιχτικά το ξέρει, είμαι καλός στρατιώτης. Δε θα μ΄αφήσει να πονέσω...
Τινάζω τα χέρια μου σπασμωδικά. Λες;
Τό' ξερα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου